Vrasja e Arlinda Zekajt, raporti i përbashkët dhe gjetjet skandaloze nga Ministria e Drejtësisë dhe Ministria e Punëve të Brendshme
Detaje të reja janë ka zbardhur detaje nga raporti i përbashkët i përpiluar nga Ministria e Drejtësisë e Kosovës dhe Ministria e Punëve të Brendshme lidhur me vrasjen e Arlinda Zekaj, e cila u vra më 25 tetor 2026 në Vitomiricë të Pejës, pak minuta pasi ishte shoqëruar në shtëpi nga Policia e Kosovës.
Dokumentacioni zyrtar nxjerr në pah mangësi serioze, vonesa dhe lëshime të institucioneve të sigurisë dhe drejtësisë, të cilat kishin në tavolinë paralajmërime të qarta për rrezikun ndaj jetës së viktimës.
Dokumenti analizon veprimet dhe mosveprimet e institucioneve përgjegjëse, përfshirë Policinë e Kosovës, Qendrën për Punë Sociale në Pejë dhe institucionet e drejtësisë, për të vlerësuar nëse janë përmbushur detyrimet ligjore për mbrojtjen e viktimës.
Sipas raportit, Arlinda Zekaj kishte përjetuar për më shumë se 12 vite dhunë fizike dhe psikologjike nga bashkëshorti i saj, me të cilin ishte martuar në vitin 2010. Ajo ishte kthyer në Kosovë në vitin 2024, së bashku me djalin e saj, ndërsa bashkëshorti vazhdonte të qëndronte kryesisht në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Një nga elementet më shqetësuese që evidenton dokumenti lidhet me raportimin e dhunës në polici dhe faktin se, pavarësisht informimit të autoriteteve se bashkëshorti posedonte armë me leje, nga dokumentacioni i shqyrtuar nuk rezulton që Policia të ketë ndërmarrë veprime për sekuestrimin e saj.
Raporti përmend gjithashtu një episod të dhunës në dhjetor të vitit 2025, kur bashkëshorti, ndërsa ndodhej në Amerikë, e kishte kërcënuar dhe ofenduar Arlindën, duke i kërkuar të largohej nga shtëpia.
Sipas deklarimeve të viktimës, ai ishte kthyer më pas në banesë dhe u kishte vënë zjarrin sendeve të saj personale. Ky episod ishte dokumentuar edhe përmes një videoje, të cilën gruaja e kishte dorëzuar në polici si provë materiale.
Pavarësisht denoncimeve, problemet me sigurinë e saj kishin vijuar. Gjykata Themelore në Pejë kishte nxjerrë një urdhër mbrojtjeje, përmes të cilit bashkëshorti detyrohej t’i mundësonte Arlindës kthimin dhe shfrytëzimin e shtëpisë së përbashkët. Gjithashtu, ishte përcaktuar një distancë që ai duhej të ruante prej saj: dy metra brenda banesës dhe 20 metra jashtë saj.
Megjithatë, raporti evidenton se gruaja kishte raportuar vazhdimisht, madje edhe dy herë në ditë, se nuk arrinte të hynte në shtëpinë e saj, pavarësisht vendimit gjyqësor. Ajo kishte shprehur edhe shqetësime të vazhdueshme për sigurinë, duke kërkuar rivlerësimin e nivelit të rrezikut dhe shtimin e masave mbrojtëse.
Dokumenti evidenton gjithashtu se institucionet kishin trajtuar çështje që lidheshin me kujdesin ndaj djalit të mitur dhe se, në vijim të procedurave, Gjykata kishte vendosur që fëmija t’i besohej nënës.
Një ditë pas ngjarjes, më 26 tetor, Gjykata kishte pranuar kërkesën e prokurorisë për kryerjen e autopsisë. Raporti bën me dije se Instituti për Mjekësi Ligjore kishte kryer procedurat përkatëse dhe se raporti i autopsisë do t’i përcillej prokurorit të çështjes pas përfundimit të veprimeve ligjore.
